پایگاه رسمی اطلاع رسانی حسین خان محمدی - بهمن شریفی فقیه: 1395 سال اقتصاد مقاومتی، اقدام و عمل
زندگی نامه حسین خان محمدی عضو شورای نسیم شهر
phoca_thumb(1) phoca_thumb(2) phoca_thumb(3) phoca_thumb(4) phoca_thumb(5) phoca_thumb(6) phoca_thumb(7) phoca_thumb(8) phoca_thumb(0)

سخن اول

IMAGE
به مناسبت نهم اردیبهشت روز شوراها

حسین خانمحمدی عضو شورای اسلامی و رئیس اتاق فکر به مناسبت روز شورای اسلامی گفت :

پربازدیدترین اخبار

آرشیو

سامانه پیامکی دریافت انتقادات و پیشنهادات

10009121240336

آمار کاربران سایت

امروز2
دیروز11
این هفته22
این ماه142
مجموع20624

آی پی بازدیدکنندگان : 54.198.15.20
Unknown ? Unknown Wed 17 Oct 2018 05:55

سال 94 با همه فراز و نشیب های خود رفت و ادامه زندگی  پر از چون و چرای ایرانیان را به سال 95 داد . سالی که همچون سال های گذشته با نامگذاری رهبر فرزانه انقلاب آغاز گردید تا شاید مردم و مسئولین با همدلی سال 94 و البته کمی چاشنی جنب و جوش بتوانند از مخمصه ای که خود گریبانگیر خویش کرده اند و آن را به انحاء مختلف و بهانه های واهی به گردن بیگانگان می اندازند رهائی یابند.

در طی سال هائی که گذشت با نظری اجمالی به فعالیت های مختلف سیاسی مردم از جمله انتخابات ریاست جمهوری و شوراهای اسلامی شهر و روستا و نیز مجلس شورای اسلامی با خود اندیشیدم که اگر مردم بااین شور و حال سایر فعالیتها و دغدغه های خود را پیگیری می کردند شاید اکنون با نامگذاری های  تشویقی روبرو نبودیم و به سیاستهای توسعه ای رهنمون می شدیم .

رمز گشائی سخنان معظم له حاکی از ضعف حرکتی مردم و مسئولین است و لاغیر. چرا که ایشان در جمع پرشور مردم مشهد در آغازین روز سال و خطاب به ایشان این گله گی  را بیان نمودند و از دید هر شهروند مسئولی پنهان نبود!

ایشان صراحتا با بیان این مطلب خطاب به مردم القاء فرمودند که ما نیز در عملکرد ضعیف دولتمردان مسئولیم  و باید خویش را مؤاخذه کنیم.

و اینکه چرا همانند حضور پرشور در رقابت های سیاسی و هدفدار در حوزه مسائل فرهنگی  و از همه مهمتر محیط زیست حاضر نمی شویم، مگر نه اینست  که اگر سلامتی نباشد هیچ چیز نخواهد توانست جای آن را پر کند.

قبلا در کلاس درس و مدرسه آموخته ایم که اگر ساعت ها آموزش و تعلیم و تربیت از سوی معلم ارائه شود ولی گوش شنوائی نباشد چه سود؟!

آیا چیزی جز اسراف و تبذیر در سرمایه های مختلف نصیب مان خواهد گردید ؟!

آیا چیزی جز از دست دادن زمان که بزرگترین سرمایه انسانی است عایدمان خواهد شد؟!

با کمی تأمل به اعمال و رفتار خود به عنوان جزئی از ساختار سازمانی جامعه انسانی آیا از خود سؤال کرده ایم که چه چیزی کمتر از شهروندان ژاپنی و اروپائی داریم ؟!

چرا باید یکی از مسئولین مان باسفر به ژاپن و قدم زدن در پیاده رو ها و خیابان های این کشور توسعه یافته آسیائی ، یعنی از جنس خودمان اعتراف کند که حسرت به دل ماندم تا ته سیگاری در معابر توکیو ببینم!

اما در کشور مان بزرگترین معضل زیست محیطی تولید روزافزون زباله توسط شهروندان و در پی آن بزرگترین معضل مسئولین عدم توانائی در امحاء سازگار با محیط زیست آن باشد.!

چرا اینچنین شتابان محل زندگی خود را به بزرگترین زباله دان تبدیل می کنیم و به فکر آینده و فرزندان مان نیستیم ؟!

چرا با سرعتی لایتناهی منابع محدود معدنی، آب و خاک و زیست محیطی خود را چند برابر دیروز و چند برابراستاندارد جهانی به هدر می دهیم؟!

و آیا تاکنون با خود فکر کرده ایم که چرا در روز مربوط به طبیعت بیشترین آسیب را به آن و در واقع به خودمان وارد می کنیم ؟!

و هزاران سؤال و چراهای دیگر وجود دارد که ما از مسئولین که خود بخشی از مردم اند  می پرسیم در حالی که پاسخ آن نزد خود ماست!

حال منتظر باشیم که سالی جدید از راه برسد تا رهبر معظم برای به حرکت درآوردن جامعه کرخت و سست منابع انسانی کشور اعم از مردم و مسئولین آن را نامگذاری نمایند و ما با ژست های به ظاهر زیبا برداشت های منحصر به فرد خودمان را استحصال کرده و با بوق و کرنا و هزینه های گزاف  گوش به فرمان بودن را تبلیغات نمائیم و اما در باطن هیچ! و هزاران دلیل متقن ومبرهن بسازیم که تحریم کمر ملت و دولت را خم کرده و قص علی هذا!

و دست آخر این را باید بدانیم که هیچ نیروئی جز خواست خودمان نخواهد توانست سرعت سرسام آور خودروئی را که در جاده ناکجاآباد  تخریب محیط زیست و نابودی منابع محدودی که روزی به پایان خواهد رسید کاهش داده و یا متوقف نماید.

نوشتن دیدگاه


تصویر امنیتی
تصویر امنیتی جدید